W nadchodzących wyborach parlamentarnych zapowiada się niezwykle emocjonujące starcie. Po jednej stronie mamy Borysa Budkę, lidera opozycyjnej partii, który stawia na zmiany i reformy, a po drugiej Mateusza Morawieckiego, aktualnego premiera, który broni swojego dotychczasowego dorobku. To nie tylko walka o głosy wyborców, ale także o przyszłość kraju. Przedstawiamy biogramy kandydatów głównych partii w okręgu wyborczym nr 31.
Katowice, to siedziba 31. okręgu wyborczego, który swoim obszarem obejmuje następujące miasta (podajemy w kolejności alfabetycznej): Chorzów, Katowice, Mysłowice, Piekary Śląskie, Ruda Śląska, Siemianowice Śląskie, Świętochłowice i Tychy oraz jeden powiat (bieruńsko-lędziński).
Borys Budka
Okręg nr 31 – pozycja nr 1, Koalicja Obywatelska
Urodził się 11 marca 1978 roku w Czeladzi. Jest absolwentem Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Po studiach odbył aplikację radcowską w Okręgowej Izbie Radców w Katowicach, którą ukończył z wyróżnieniem w 2007 r. Równolegle podjął pracę zawodową w Katedrze Prawa Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach, na początku jako asystent, obecnie jako adiunkt.
W latach 2005-2009 był uczestnikiem międzynarodowych seminariów z zakresu prawa pracy i zabezpieczenia społecznego w Bordeaux. Jest wykładowcą wielu europejskich uczelni m.in. w Portugalii, Hiszpanii, Francji, Rumunii i Belgii. W 2011 r. na podstawie dysertacji „Kwalifikacje zawodowe w stosunku pracy” uzyskał tytuł doktora nauk ekonomicznych. Jest autorem licznych publikacji z zakresu prawa pracy, prawa spółek oraz prawa cywilnego.
Równolegle z pracą zawodową oraz rozwojem naukowym, podejmował działalność społeczną i samorządową. Przez dziewięć lat był radnym rady miejskiej w Zabrzu, pełnił funkcje jej wiceprzewodniczącego, a potem przewodniczącego.
W 2011 r. został wybrany do Sejmu VII kadencji z okręgu gliwickiego. Kandydując z 11 miejsca otrzymał 10 260 głosów. Był wiceprzewodniczącym Komisji Ustawodawczej, członkiem Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, Komisji Nadzwyczajnej do rozpatrywania projektów ustaw z zakresu prawa spółdzielczego oraz Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach. Był reprezentantem sejmu w kilkudziesięciu postępowaniach przed Trybunałem Konstytucyjnym. W maju 2015 roku objął stanowisko ministra sprawiedliwości.
Z powodzeniem kandydował w wyborach do Sejmu VIII kadencji otrzymując 37 761 głosów. W Sejmie VIII kadencji został członkiem Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka oraz Komisji Ustawodawczej, a ponadto został zastępcą przewodniczącego Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach. Został również powołany przez Sejm w skład Krajowej Rady Sądownictwa. 26 lutego 2016 wybrany na wiceprzewodniczącego Platformy Obywatelskiej.
W wyborach w 2019 z powodzeniem ubiegał się o poselską reelekcję, otrzymując w okręgu katowickim 99 550 głosów. Był to drugi wynik spośród wszystkich kandydatów Koalicji Obywatelskiej w Polsce. 12 listopada 2019 został nowym przewodniczącym klubu parlamentarnego Koalicji Obywatelskiej. W wyborach na przewodniczącego Platformy Obywatelskiej uzyskał poparcie 78,49% głosujących członków PO i został wybrany nowym przewodniczącym na 4 letnią kadencję z dniem 29.01.2020 r.
Z żoną Katarzyną mają 7-lenią córkę Lenę. Jest pasjonatem biegów długodystansowych. Rekord życiowy w maratonie – 2 godziny 39 minut 3 sekundy – osiągnął w 2009 w pierwszej edycji Silesia Marathon.
Mateusz Morawiecki
Okręg nr 31 – pozycja nr 1, Prawo i Sprawiedliwość
Urodzony 20 czerwca 1968 roku we Wrocławiu. Ukończył studia w zakresie historii na Uniwersytecie Wrocławskim oraz studia z zakresu Business Administration na Politechnice Wrocławskiej i Central Connecticut State University. Uzyskał dyplom MBA na Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu. Ukończył również studia podyplomowe z zakresu prawa europejskiego i ekonomiki integracji gospodarczej na Uniwersytecie w Hamburgu.
Był konsulem honorowym Republiki Irlandii w Polsce. W 2010 powołano go w skład rady gospodarczej przy premierze Donaldzie Tusku.
Od 1991 pracował dla spółki Cogito, współtworzył firmy wydawnicze Reverentia i Enter Marketing-Publishing. W 1991 r. był współzałożycielem, menedżerem i redaktorem pisma „Dwa Dni”. W latach 1992–1995 pracował jako menedżer odpowiedzialny za marketing i finanse w przedsiębiorstwach konsultingowych i wydawniczych. W 1995 odbył staż w Niemieckim Banku Federalnym. W latach 1996–1997 prowadził projekty badawcze w zakresie bankowości i makroekonomii na uniwersytecie we Frankfurcie nad Menem. W 1997 wraz z Frankiem Emmertem opublikował „Prawo europejskie, podręcznik z zakresu prawa unijnego i ekonomiki integracji gospodarczej”. W 1998 został zastępcą dyrektora Departamentu Negocjacji Akcesyjnych w Urzędzie Komitetu Integracji Europejskiej. W latach 1998–2001 był członkiem rad nadzorczych Zakładu Energetycznego Wałbrzych i Agencji Rozwoju Przemysłu.
W 1998 r., po odejściu z administracji rządowej, podjął pracę w Banku Zachodnim. W latach 1998–2001 był doradcą prezesa zarządu, a następnie dyrektorem banku. W 2001, po połączeniu Banku Zachodniego i Wielkopolskiego Banku Kredytowego, został członkiem zarządu Banku Zachodniego WBK, a w maju 2007 objął stanowisko prezesa zarządu tej instytucji. Kierowany przez niego BZ WBK stał się jednym z trzech największych banków w Polsce. Bank ten w tym czasie, z jego inicjatywy, brał udział w finansowaniu różnych przedsięwzięć kulturalnych, m.in. serialu telewizyjnego Czas honoru oraz filmów Czarny czwartek i 1920 Bitwa Warszawska.
W latach 1998–2002 zasiadał w sejmiku dolnośląskim I kadencji, mandat uzyskał z listy Akcji Wyborczej Solidarność.
Od 2008 r. do czasu wejścia w skład rządu w 2015 r. był konsulem honorowym Republiki Irlandii w Polsce. W 2010 został powołany w skład Rady Gospodarczej przy premierze Donaldzie Tusku, w której zasiadał przez blisko dwa lata.
9 listopada 2015 r. zrezygnował z funkcji prezesa zarządu Banku Zachodniego WBK. 16 listopada objął urzędy wicepremiera i ministra rozwoju w rządzie Beaty Szydło. W marcu 2016 r. wstąpił do Prawa i Sprawiedliwości. W tym samym roku przedstawił dokument programowy (nazwany „planem Morawieckiego”), który został przyjęty w rozwiniętej wersji przez Radę Ministrów w lutym 2017. Od marca 2016 kierował Komitetem Rozwoju, zadaniem którego było wypracowywanie programów w ramach planu odpowiedzialnego rozwoju.
28 września 2016 r. został odwołany ze stanowisk rządowych, a także tego samego dnia powołany ponownie na urzędy wicepremiera i ministra rozwoju i finansów. 30 września tego samego roku stanął na czele Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów. W marcu 2017 r. na zaproszenie ministra finansów Niemiec uczestniczył w spotkaniu ministrów finansów państw G20 w Baden-Baden, będąc pierwszym przedstawicielem Polski na tym szczycie i jednym z kilku przedstawicieli państw nienależących do grupy.
7 grudnia 2017 r. komitet polityczny PiS rekomendował jego kandydaturę na stanowisko prezesa Rady Ministrów w związku z deklaracją rezygnacji ze strony premier Beaty Szydło, którą oficjalnie złożyła następnego dnia. Również 8 grudnia Mateusz Morawiecki został przez prezydenta RP Andrzeja Dudę desygnowany, a w dniu 11 grudnia powołany na to stanowisko. Jednocześnie został też ponownie powołany na urząd ministra rozwoju i finansów.
